ولگرد اجتماعی

حس عجب،پُر از درد، نامهربانی و دیوانگی که شبهای پاییزی همدل و همیاری یک مرد خستهتر از گذشته شده است.این حس، حسِ یک حماقت است. از این حماقت یک احمقِ خودباخته و دلباخته بشتر از سالها میگذرد. هنوز هم برای وصال یک معشوقه مرُده امیدوار میباشد. مگر او این قدر غافل است؛ معشوقهی که شبها حتی در خواب هم به نگاهی یک دلباختهِ دیوانه ارزش قایل نیست، چگونه میشود با دل و جان عاشقانهترین لحظات زندگی را با او داشته باشد. لباس سرخ، موی طلای، نگاهی زنانهِ و معصومانهِ او شبها خواب را بالایم حرام ساخته است. خواب میبینم که با چه طرز رفتار و نگ ولگرد اجتماعی...